"Motylki"

Nie dają mi spokoju, ów koszmar się znów ziścił
Trzepoczący wyścig, chcąc mi zmącić myśli
Plewy zostały odsiane, a ziarno ponownie zasiane
Wiem tyle, że mam przekazane opanowanie

Trzy wdechy, emocje do kieszeni i motyle do uśpienia
W końcu nazbyt piękne nie jest skore do spełnienia
Alegoria bezmyślności takie słowa miały paść
Patrząc przez motyle, nie widzę, że u stóp mych jest przepaść

Stać się tak zapewnie miało, że mi rozum postradało
Niemniej proste dziewczę ze mnie i mi wiecznie mało
Od trzepotania bowiem tego, jakby było mało złego
Rozmach nieunikniony był, w przypadku osoby jego

Lecz nie spodziewałam się, a na pewno nie tym razem
Nad wyraz pewność mam, że nie skończymy razem
Multum stresu, kilo soli, jakoś przejdzie powoli samo
Nie powinien za szkłem skończyć motyl pod drewnianą ramą