"Po co?"

Po co?

Nad wyraz dawać od siebie

Nie zostawiać drugiego w potrzebie

Skoro jedno pójdzie za drugim i stanie

Ciebie zostawią zaś w opłakanym stanie

Po co troski na pół dzielić, ufać mocno?

Ja niczym ciało naciągnięte na krosno

Przy pierwszym potknięciu nastaje osąd

A oczekiwania nie maleją lecz rosną

Nadproduktywność mam już we krwi

Krew gęstnieje od intensywności chwil

Tlenu brak mi przy każdym oddechu

Odbijam się od ściany, jestem jak echo

Po co stale marnować swoje zasoby?

Wykrawać kawałek siebie dla innej osoby

Stawiać się zawsze na ostatnim miejscu

To błędne koło pozbawione sensu

Nie mam siły dokładać kolejnej cegiełki

Fundamenty już na podstawach poległy

Gorzka słodycz chwil, są przykre i miłe

Zatruwają mnie, jestem jak jabłko przegniłe

Zatem po co było mi znowu to wszystko?

By wszystkim dogodzić gaszę swoje ognisko

Kosztem relacji może lepiej zostać egoistą

Bo po co?

Po co...

Być porażką osobistą